Onlangs voerde ik een wensgesprek met wel een heel bijzonder persoon: mijn bijna 77-jarige moeder.
“Ja,” zei ze, “ik word nu toch echt ouder. Ik vind het fijn dat alles geregeld is. Ook bij de notaris: mijn testament en levenstestament. Dan is het uit mijn hoofd en hoef ik er niet meer over na te denken. Dat geeft rust.”
Ik verzuchtte lachend: “Nou mam, ik wilde dat meer mensen er zo over dachten.”
In mijn werk als uitvaartbegeleider zie ik regelmatig hoe zwaar het voor nabestaanden kan zijn wanneer er nooit gesproken is over uitvaartwensen. Juist daarom is het zo waardevol om wensen bij leven bespreekbaar te maken.
Zoals ik van mijn moeder gewend ben, had ze een keurig mapje klaarliggen met alle documenten rondom haar uitvaartverzekering en wensen. Op de binnenkant van de map stond, voorzien van datum en handtekening, dat ze gecremeerd wilde worden. Maar terwijl we samen spraken, veranderde er iets.
“Dat wil ik eigenlijk niet meer hoor, Alma,” zei ze ineens.
“Jij vertelde laatst over natuurbegraven in Ommen… dat voelt veel beter. En ik wil ook niet in een kist. Ik wil in zo’n mooie mand.”
Ter plekke koos ze een rotan mand uit de brochure die ik bij me had. Een mand die geschikt is voor natuurbegraven. Vastberaden en enthousiast; precies zoals zij is.
Ik stelde voor om meteen contact op te nemen met de natuurbegraafplaats.
“Kun je daar nu al gaan kijken dan?” vroeg ze verbaasd.
Ja, dat kan dus echt.
Bij de natuurbegraafplaats kun je gewoon een wandeling maken over het terrein en zelf ervaren welke plek goed voelt. Wanneer je een mooie plek ziet, kijkt een medewerker direct of daar begraven kan worden.
Dat idee vond mijn moeder prachtig.
Twee dagen later reed ik op een grijze woensdagochtend naar haar toe. Het miezerde zachtjes en onderweg reden we door flinke regenbuien. Gelukkig had mijn moeder haar paraplu meegenomen.
Eenmaal aangekomen werden we hartelijk ontvangen met koffie. Mijn moeder maakte direct wat foto’s van de ontvangstruimte zodat ze thuis alles nog eens rustig kon bekijken.
Ze wist precies wat ze zocht.
“Graag een plek in het bos,” zei ze,
“het liefst met loofbomen om me heen. Heeft u dat ook?”
Dat bleek geen probleem.
De medewerker liep even weg om zijn iPad en meetapparatuur te halen. Ondertussen wandelde mijn moeder alvast het pad op. En alsof het zo moest zijn, brak precies op dat moment de zon door.
Toen wij haar even later volgden, kwam ze ons al tegemoet.
“Ik heb een prachtig plekje gevonden,” zei ze stralend.
“Bij een eik.”
De plek lag aan de rand van de heide, precies onder een indrukwekkende boom.
“Houdt u van de zon?” vroeg de medewerker.
“Want deze plek ligt helemaal op het zuiden.”
Mijn moeder overwintert ieder jaar in Portugal, dus het antwoord laat zich raden.
De coördinaten werden genoteerd en vervolgens mocht ze zelf het markeringspaaltje in de grond slaan.
Met zichtbaar plezier deed ze dat.
En eerlijk? Ik heb nog nooit iemand zó blij gezien met haar eigen grafplek.
Wat deze ochtend vooral bijzonder maakte, was de rust die het gaf. Geen zwaarte. Geen verdriet. Alleen ruimte voor wensen, liefde en een open gesprek over afscheid.
Wilt u ook uw uitvaartwensen bespreken?
Steeds meer mensen kiezen ervoor om hun uitvaartwensen bij leven vast te leggen. Dat geeft niet alleen rust voor uzelf, maar ook duidelijkheid voor uw nabestaanden.
Wilt u weten wat er mogelijk is rondom (natuur)begraven, een persoonlijke uitvaart of een afscheid dat écht bij u past? Neem dan gerust contact met mij op voor een vrijblijvend wensgesprek.