Wanneer dit kleine kistje op onze keukentafel staat, weten mijn kinderen dat ze me niet mogen bellen. Appen mag wel, maar niet met dringende vragen. Ik reageer op mijn eigen tijd. Mijn kinderen zijn inmiddels 16 en 13 jaar oud, maar toen ze 10 en 7 waren, veranderde ons leven drastisch. Hun vader overleed plotseling, en sindsdien leeft mijn jongste, die binnenkort 14 wordt, straks net zo lang zonder vader als hij ooit met hem heeft geleefd. Dat besef raakt me nog altijd en doet me soms even stilstaan.
Van verlies naar roeping: Hoe ik uitvaartbegeleider werd
Toen ik samen met de dames van de Laatste Verzorging mijn ex-partner verzorgde, wist ik meteen dat dit werk mijn roeping was. Het was alsof ik met een bliksemschicht werd geraakt. Ik zag de rode draad van de dood door mijn leven lopen, vanaf het verlies van de moeder van mijn beste vriendin toen ik 17 was, tot de dood van mijn ex-partner. Mijn achtergrond in maatschappelijk werk en psychodiagnostiek gaf me echter het besef dat ik eerst zelf nog moest verwerken voordat ik me volledig aan het vak van uitvaartbegeleider zou kunnen wijden.
Maar de tijd was nog niet rijp. Mijn kinderen hadden mijn zorg en aandacht nodig. Ze waren jong, en ik wilde hen zoveel mogelijk steun bieden in deze moeilijke periode.
Een nieuwe weg: Omscholing tot uitvaartbegeleider
Inmiddels is het anders. Na vier jaar oriënteren in rouwbegeleiding en in de uitvaartbranche, besloot ik mijn passie om te helpen om te zetten in een nieuw beroep. Ik voltooide mijn omscholing tot uitvaart- en ritueelbegeleider en ben sinds drie jaar werkzaam als ZZP’er in Zwolle en omgeving. Mijn eigen onderneming, waarmee ik families help om afscheid te nemen van hun dierbaren, is inmiddels goed van de grond gekomen.
Wanneer ik een melding krijg, zet ik het kistje op de keukentafel. Dit is het teken voor mijn kinderen: het is tijd voor mijn werk, en ze weten dat ze voor dringende vragen mijn partner moeten benaderen. Of ik nu thuis ben of bij een andere familie aan de keukentafel zit om hen te ondersteunen in hun verdriet – mijn partner is er altijd voor hen.
Mijn werk als uitvaartbegeleider: Er zijn voor mensen in hun zwaarste momenten
Als uitvaartbegeleider ben ik er voor de mensen die het het hardst nodig hebben. Of het nu gaat om het wassen en aankleden van een overledene, het verzorgen van de aangifte van overlijden of het ontwerpen van een rouwkaart; ik ben er om families door het proces van afscheid nemen te begeleiden. Mijn kinderen begrijpen het nu: als het kistje op tafel staat, is mijn werk even mijn prioriteit. Ze weten dat ze voor alles wat dringend is, terecht kunnen bij mijn partner. Ze zijn inmiddels een stuk ouder, dat scheelt ook!
Het is een bevredigend gevoel om te weten dat ik, ondanks mijn eigen verlies, anderen kan helpen in hun moment van verdriet. Mijn werk heeft me niet alleen persoonlijk gevormd, maar ook mijn kijk op rouw en afscheid nemen verdiept. En ik ben dankbaar dat ik anderen kan ondersteunen in één van de zwaarste periodes van hun leven.