“Ik heb Jeroen in mijn armen!”
Verstoord kijkt mijn man op van zijn krant en ochtend-koffie.
Daar sta ik, terwijl ik de bus met Jeroen zijn as vast houd.
“Oh, ik dacht al; hè?!” en hij glimlacht om mijn grapje.
Toch voelt het wel een beetje raar om zo na bijna 8 jaar de overblijfselen van de vader van mijn kinderen in handen te hebben. Ongeveer twee jaar geleden vroeg ik mijn kinderen: “Moeten we de as van papa niet eens uitstrooien?” Mijn dochter vond dat wel ok maar mijn zoon zei met een trillende onderlip: “Maar dan is papa echt definitief weg!”
Daar hadden we toen een mooi gesprek over hoe een geliefde voortleeft in je hart en wanneer je herinneringen ophaalt met elkaar, je soms de energie van diegene nog kan voelen. Ik vind het fijn om te geloven dat de Ziel van diegene dan weer even “op bezoek” is.
Dat uitstrooien deden we toch nog maar even niet…
En nu nadert de 18e verjaardag van mijn (onze) dochter. In april is het zover en al vanaf oktober sluimert er een idee in mijn hoofd. Ik zet zo rond januari 2026 “Vera bellen” in mijn agenda. Zo in de weken die volgen, in de donkere tijd terwijl ik naar binnen keer, krijgt mijn idee steeds meer vorm. Graag wil ik mijn oudste een mooi sieraad geven van “beide ouders”.
Ik ga door mijn oude goud en vind o.a. een ringetje dat ik van mijn moeder heb gekregen toen ik jong was. Die moet er zeker in verwerkt worden; de energie van onze vrouwenlijn. En ik vind een oorbelletje met een Godinnetje eraan waar ik de tweede van ben verloren op Terschelling toen ik mijn Vrouwenlijn aan het opschonen was tijdens een intens weekend. Mooi offer denk ik dan maar, voor de inzichten die ik ontving.
Wat is Jeroen zijn aandeel dan? Nou, Vera maakt prachtige herinnerings-sieraden in haar Atelier Veer dus ik haalde de bus met zijn as tevoorschijn. En daar stond ik dus “met Jeroen in mijn armen”.
Ik maakte een ritueel van het overhevelen van zijn as in een klein busje; het gewone heilig en het heilige gewoon… Ik stak een kaarsje aan, gebruikte mijn mooiste zilveren lepeltje met rozenkwarts en stemde me af op zijn Ziel. Ik voelde zijn blijdschap dat hij nog steeds zo’n deel uitmaakt van ons leven hier op aarde en dat hij zijn dochter voor haar 18e toch een mooi cadeau kan geven. Geraakt was ik door de helderheid waar hij mee doorkwam en er rolde tranen over mijn wangen. Ja, ook na bijna 8 jaar zijn die er nog steeds hoor. Rouw kent geen tijd!
Toen de sieraden en het mini-asbusje waren ingepakt vond ik het een heel raar idee dat er “een stukje Jeroen” met de postbode mee zou gaan. Ik belde mijn lieve vriendin Merel: “Ga jij binnenkort nog naar Nuenen om een fijne viltworkshop te geven?”
“Nee,” zei ze: “Maar er komt zaterdag wel iemand uit Eindhoven bij mij vilten. Zal ik aan haar vragen of ze het voor je wil meenemen?” Dat wilde deze viltster wel en zo werkt het vrouwen-web weer ontzettend mee in deze beweging om mijn dochter voor haar 18e een mooi herinnerings-sieraad te schenken!